از اين رو پروردگار جهان براى تخليه‌ى قلب از محبت بت‌ها ( علاقه‌هاى مادّى مذكور ) ؛ و تحليه و مزين كردن آن به علاقه‌ى تام به محبوب و معشوق واقعى و پيوند به حق و گسستن از باطل و ناحق ، « 1 » عبادات مختلف را تشريع فرمود ؛ و آن را به سه بخش تقسيم نموده است : بخش اوّل : عبادات بدنى ؛ همچون نماز و روزه و تلاوت قرآن و اذان و نيايش و دعا و ذكر و . . . ، به وسيله‌ى اين نوع عبادات ، فرد تن آسا و تن پرست ، از خدا پرست جدا مىگردد . بخش دوّم : عبادات مالى ؛ مثل انفاق ، صدقه ، كفّاره و پرداخت خمس و زكات و . . . ، كه به وسيله‌ى اين قسم ، افراد مال پرست ، از حق پرست ممتاز مىگردند . بخش سوّم : عبادات جانى ؛ مانند جان فشانى در راه حق و جهاد فى سبيل اللَّه . بعضى افراد ، به تن و آسايش بدن به نحو افراط علاقه دارند ، و در عبادات بدنى مثل نماز و روزه و . . . مسامحه و كوتاهى مىنمايند . در حالى كه ممكن است اين افراد از بذل مال در راه خدا مضايقه نكنند ؛ و اين دسته تن‌پرستى آنها زيادتر از خداپرستى آنها است . دسته‌ى ديگر ، نقطه‌ى مقابل مىباشند ، از عبادات بدنى كوتاهى ندارند و در نماز و حضور در جماعات و نوافل و مستحبات و نيايش و دعا و تضرع و گريه ، كوتاهى نمىكنند ولى در عبادات مالى و بخشش مال در راه خدا ، به هيچ وجه حاضر نمىشوند و مصداق كلام نبوى ( ص ) : « كلّ درهم عندهم

--> ( 1 ) . چنان بديدن روى تو آرزومندم كه جز تو نخواهد دل از خداوندم ألا كلّ شىء ما خلا اللَّه باطل * و كلّ نعيم لا محالة زائل